Rozdział 29

z punktu widzenia Suzy

Obudziłam się jako pierwsza. Nie chciałam nikogo budzić. Zwlekłam się delikatnie z kanapy tak by nie obudzić śpiącego obok Nialla. Ogarniałam dom tak mniej-więcej i udało mi się trafić do łazienki. Umyłam włosy szamponem męskim, nie miałam wyboru. Jak już ubrałam ciuchy, usłyszałam jakiś szept pod drzwiami.

- Niall czy to ty? - zapytałam.

- Tak. Ja chciałem się spytać, czy długo jeszcze będziesz? - odezwał się blondyn.- Bo ja tylko muszę coś zabrać.

- Jak chcesz to wejdź. Ja już jestem ubrana - oznajmiłam, a drzwi otworzyły się. 

Blondyn wszedł i zabrał jakąś bluzkę wiszącą na kaloryferze przytwierdzonym do ściany obok lustra.

- Ej … - zaczęłam.

- Tak?

- Nie żeby coś, ale mogę użyć suszarki?

- Jasne! Zayn raczej się nie obrazi … - powiedział po czym obydwoje o mało co nie wybuchneliśmy śmiechem.

- No ja mam nadzieje – odparłam.

Chłopak wybył z łazienki, a ja wysuszyłam kłaki. Jak już wyszłam to nikt już nie spał.

z punktu widzenia Mary

- O tu jest ta która po raz nieokreślony straciła dziewictwo.

- Też miło cię widzieć – odpowiedziała.

- To w końcu wytłumaczy mi ktoś co się stało? – zapytał zirytowany Louis.

- Nie, kurwa – odpowiedziałyśmy chórkiem i Suzy rzuciła się obok mnie na kanapę.

- Dzięki… - odpowiedział bezradnie i usiadł na fotelu obok nas.

- Co będziecie dzisiaj robić? – zapytał Zayn.

- Ja najprawdopodobniej spotkam się z Danielle – powiedział Liam.

- Ja to… Nie wiem – Harry zrezygnowany polazł do swojego pokoju.

- A ja się gdzieś przejdę czy coś – rzucił Zayn – a wy? – spojrzał się na mnie i Suzy.

- No ja muszę ogarnąć kota… - odpowiedziałam.

- Co? – spytali zdziwieni.

- No wczoraj znalazłam z Louisem kota no i chyba trzeba by było mu dom znaleźć co nie? – wszyscy mi przytaknęli.

- To ja ci pomogę – Louis zaproponował z radością w głosie.

- Wczoraj nawet nie chciałeś go ściągnąć z głupiego drzewa! – zbulwersowałam się, a on tylko wymamrotał coś pod nosem -  Suzy a ty? – spojrzałam na nią z ciekawością.

z punktu widzenia Suzy.

- Ja to nie wiem. Raczej nie mam planów – odpowiedziałam olewając wszystko co przed chwilą mówili.

Wszyscy z resztą olali sytuację i się porozchodzili. Zostałam sama z Niallem. Nagle zachciało mi się narkotyków. Tak po prostu. Próbowałam coś na szybko wymyślić no ale nic się nie udało. Po prostu wyszłam z domu. Blondyn podążał za mną. Miałam tak wielką chęć na cokolwiek, że obojętne mi było odtrącenie go. Nie chciałam by widział, że robię coś o czym nie wie.

 - Dlaczego za mną idziesz? – zapytałam lekko podenerwowana.

- Bo Cię kocham – powiedział bezmyślnie po czym schował twarz w dłoniach.

Tak szczerze to mnie zatkało. Nie wiedziałam czy coś do niego czuje. Przecież ostatnio mam pecha do facetów. A co jak z nim też jest coś nie tak? Ale też przecież nie jestem latawicą żeby tak facetów zmieniać.

- Widocznie nie poznałeś jeszcze mojej przyjaciółki – ja również odpowiedziałam bezmyślnie.

- Jakiej przyjaciółki? – stanął zakłopotany.

- Jest ode mnie ładniejsza i mądrzejsza. Stoi za tobą – wskazałam nawet palcem.

Blondyn gwałtownie obrócił się.

- Ale tu nikogo nie ma – stwierdził Niall.

- No widzisz. Jakbyś mnie kochał to byś się nie odwrócił – rzuciłam i spuściłam wzrok.

 Ukradkiem spoglądałam na reakcje.  Jego oczy zeszkliły się. Nic nie powiedział. Odwrócił się i bez słowa pożegnania oddalił się.  Normalnie poszłabym to wyjaśnić ale uzależnienie było silniejsze.

- Wybacz Niall – szepnęłam pod nosem gnając w stronę mojego domu niczym popierdolona antylopa.

A gdy już do niego wtargnęłam, to z prędkością światła zapierdalałam do mojego pokoju.  Gwałtownie otworzyłam szufladę w której miałam wszelkiego rodzaju narkotyki. Wyjęłam pierwszą lepszą strzykawkę i wbiłam ją sobie w rękę czując tą cudowną ekstazę. Ocknęłam się po jakimś czasie. Nie wiem jakim cudem obok mnie siedział Zayn .

- BOOOOŻE – podskoczyłam aż z wrażenia.

- Oj nie ładnie, nie ładnie – kiwał dziwnie głową spoglądając na strzykawkę leżącą obok mnie.

- No nie gaaaadaj no! Obiecaj że nikomu nie powiesz! – spojrzałam błagającym wzrokiem.

- Dlaczego to mu zrobiłaś? – mulat był zbulwersowany.

- Ale że co i komu?

- Nie udawaj.

- Że Niall ?

- Nie kurwa zakonnica!

- Ja pierdole – odparłam po czym zwlekłam się z łóżka i ruszyłam w stronę szafy. – A teraz będę udawać, że mam na wszystko wyjebane. Założę za dużą bluzę i trampki. Pójdę nad rzekę i będę sobie wyobrażała, że ta sytuacja nigdy nie zaistniała. Ze nie mam się czym denerwować. A znając moje szczęście wracając go spotkam a on będzie chciał o tym gadać – wypowiedziałam się zabierając dane ciuchy z szafy i wyszłam z pokoju. Po drodze wszystko zakładałam. Z suszarki z ciuchami zgarnęłam jeszcze spodnie i wszystko było cacy. Poszłam nad tą rzekę. Usiadłam po turecku i rozmyślałam nad tym wszystkim.